Nga Ylli Pata
Një ngjarje, një zhvillim që do ta donte ëdo shoqëri, do ta donte ëdo grupim politik, për ta përdorur si një trampolinë politike, e ta kthente në kauzë kombëtare.
Por në të vërtetë, kauza bazike e kësaj turbulence që e bëri Shqipërinë në krye të lajmeve botërore u hodh poshtë si e pavlerë nga të gjithë protestuesit vendor kundër Edi Ramës.
Fakt është që teza bazike e Flamingo Revolution, e cila shërbeu si një skenë globale të një beteje globale me set xhirim “Dëshmorët e Kombit” ishte një patate e nxehtë për aktorët shqiptarë të këtij revolucioni.
Të cilët nuk e kapitalizuan thuajse asnjë ditë, por e kthyen protestën në një adresë apo në shumë adresa të njohura edhe të reja për të kontestuar qeverinë dhe mazhorancën e Edi Ramës.
Ndërtimi i një kompleksi të madh turistik në Zvërnec, mund të bëhej apo të bëhet krejt normal një ëështje e debatit kombëtar, madje në radhë të parë nga politika. E cila ka mekanizmat e saj, që nga Parlamenti, këshillat bashkiakë, apo edhe ushtrinë e militantëve të saj për ta përforcuar zërin publik të një kauze.
Ngritja e të cilës, në një shtrat debati, diskutimi, apo edhe llogaridhënie është një zhvillim politik normal. Këtë debat, pra kauzën e Flamingo Revolution, pjesa shqiptare e protestës e refuzoi, e hodhi poshtë, duke e quajtur si një shkrepse. A thua se CNN, Reuters e të gjithë mediat e mëdha liberale botërore ishin si ai plaku 73 vjeëar në malin e Sari Salltikut, i cili nxori një kunj nga kutia e vjetër e shprepses, e fërkoi mbi anën abrasive fosforeshente dhe i vuri flakën ca barërave të këqia, me shpres se do të pastronte kopshtin nga Grami. Por për pak sa nuk dogji Krujën, qytetin mitik të shqiptarëve.
Jemi realisht në një situatë, që mund të quhet edhe kulmi i demelllëkut; kur të vjen peshku në grep, e pret ta zënë të tjerët.
Natyrisht parë në aspektin sipërfaqësor, pasi politikisht, të marrësh në dorë të udhëheqësh një luftë globale, është rrezik.
Të cilët e dinin se ëfarë rreziku marrin përsipër, por morën një vendim. Gjasat janë që përkrahësit e Pompeut u masakruan masivisht, e miqtë e Ëezarit fituan së paku deri në vrasjen e tij, për tu persekutuar pas nga Bruti e Casiusi që erdhën këndej për tu fshehur nga Oktaviani e Mark Antoni. E sërish për të përfituar pas betejës së Filipit.
Por aktorët tanë politikë, nuk janë luftëtarë të kohës antike, e as krerë tribush, të gatshëm për plaëkë e fitore. Janë politikanë lokalë, që në vend të ushtave e mburojave kanë smartfonë, e në vend të fushëbetejave kanë reel-sa.
Epopeja e Flamingove, është një ngjarje komplekse ku më shumë demonstroi shoqëria shqiptare e pakënaqur natyrisht, por kryesisht grupime të lidhura me axhenda të përcktuara veëanërisht.
Që nga Amerika e largët, e deri tek Lindja e Mesme, sipër Gjirit të Hormuzit. Ku si apostrof e “Shqipërisë së Re” shikonim sië pamë më shumë inaëinj me Zelenskin e Ukrainës apo me Netanyahun e Izraelit sesa me qeverinë e Shqipërisë e Edi Ramën.
