×
E martë, 20 Tetor, 2020

Greqia ka pak miq në Europë ndërsa Erdogan rrit presionin

26 Shtator, 2020

Vendimi për të shtyrë mbledhjen e këshillit të BE zgjidhi – për momentin – një pyetje të mprehtë të BE, shkruan Denis MacShane. Çfarë të bëjmë për Sulltan Erdoganin e ri të Turqisë dhe agresionin e tij të pandërprerë kundër vendeve anëtare të BE-së dhe vlerat thelbësore të BE-së?

Qipro është vendosur në këndin e keq të BE ndërsa qeveria e kontrolluar nga EPP atje nuk pranoi të nënshkruajë masat e sanksioneve kundër Lukashenko të Bjellorusisë.

Në modën e nderuar me kohë të BE, Nikosia përdori fuqitë e vetos në protestë në mosveprimin e Komisionit Evropian dhe Këshillit mbi irredentizmin turk në Mesdheun Lindor.

Qipro, nuk duhet harruar, u pushtua dhe u copëtua nga Turqia në 1974. Shumë mbeten të indinjuar në lidhje me copëtimin e Ukrainës nga Putini dhe aneksimin e tij të Krimesë dhe sanksionet janë ende në fuqi kundër Moskës.

Por Erdogan ka dërguar anije detare turke për të mbrojtur një anije të kërkimit të energjisë që operon në ujëra që të dy Greqia dhe Qipro i konsiderojnë pjesë të fushës së tyre.

Për mijëvjeçarë, identiteti i Greqisë nuk bazohet vetëm në territorin e saj por në ishujt e saj. 200 vjet më parë në 1821, ishin Grekët e ishullit ata që u ngritën për të kërkuar lirinë dhe pavarësinë nga kolonizuesit e tyre Osmanë.

Lordi Bajron i Anglisë ishte një nga shumë evropianët që hodhën veten në luftë për pavarësinë greke – duke vdekur nga ethet në Greqi në 1824.

Tani Presidenti Erdogan në sytë e shumë Grekëve dhe Qipriotëve dëshiron të rivendosë shkëlqimin Osman. Në një konferencë në Athinë në fillim të këtij muaji, ish presidenti francez, François Hollande, paraqiti fletën e akuzës kundër Erdogan.

Sulltan Erdogan i ri, tha ai, po kërkonte të militarizonte Mesdheun Lindor; kishte shkelur detyrimet e Traktatit të NATO-s duke blerë raketa ruse; kishte burgosur qindra gazetarë dhe kundërshtarë politikë; është i fiksuar me islamizmin, duke promovuar Islamin në Evropë dhe ka shndërruar dy prej katedraleve më të mira kristiane bizantine në Stamboll në xhami; ai ndërhyn në mënyrë flagrante në politikën e vendeve evropiane si Franca dhe Gjermania, duke mbajtur tubime gjigande politike dhe duke këmbëngulur që qytetarët turq të BE-së t’i detyrohen besnikërisë vetëm Turqisë; aventurizmi i tij në Siri dhe lufta e tij kundër kurdëve është e rrezikshme; dhe aleanca e tij me Libinë ishte një akt agresioni.

Megjithatë Hollande u kundërshtua nga ish-Nënkancelari dhe Ministri i Jashtëm i SPD-së së Gjermanisë, Sigmar Gabriel. Ai ngriti supet dhe i tha Hollande dhe një numri ministrave grekë se nëse Turqia sanksionohej për blerjen e raketave ruse të mbrojtjes ajrore S-400 në shkelje të qartë të detyrimeve të Traktatit të NATO-s ose bëhej që të largohej nga NATO, Turqia do të bëhej shpejt një fuqi bërthamore.

Ai shtoi se nëse BE-ja solidarizohej me Greqinë dhe merrte ndonjë masë kundër Erdoganit, Evropa do të duhej të ndërtonte mure të reja në të gjitha kufijtë e saj, duke përfshirë ato të brendshme në vende si Hungaria, pasi Erdogan do të dërgonte një milion ose më shumë refugjatë në BE.

Për Gabriel, problemi kryesor ishte se Shtetet e Bashkuara nuk ishin të gatshme të sanksiononin Turqinë dhe duke pasur parasysh NATO-n e kontrolluar nga SH.B.A., nuk do të kishte asnjë vijë të qartë për militarizimin Turk të Mesdheut Lindor.

Për Gabriel, përgjigjja ishte “durimi strategjik”. Siç e tha Gabriel me tallje: “Nëse politika e jashtme e BE-së tani është vegjetariane, politika e jashtme gjermane është vegane”.

Si ngrënës të mprehtë të mishit, grekët janë më shumë se të zhgënjyer me këtë politikë nga Berlini, megjithëse ish-ambasadori i Mbretërisë së Bashkuar në Greqi, John Kittmer, theksoi në një letër për institucionin kryesor të politikës së mbrojtjes në Londër, Instituti Mbretëror i Shërbimeve të Bashkuara (RUSI), Grekët duhet të përmirësojnë diplomacinë e tyre publike në vendet më të vogla anëtare të BE.

Parisi aktualisht është mbështetësi numër një i Greqisë. Kur taksohej me lejimin e një Greqie plotësisht të korruptuar dhe të korruptuar në Komunitetin Evropian në 1980, presidenti i atëhershëm francez, Valéry Giscard d’Estaing, u përgjigj me madhështi: “Evropa pa Platonin është e paimagjinueshme”.

Britania ishte një helenofile më e kombeve të Evropës. Por Kryeministri Boris Johnson është krenar për prejardhjen e tij turke – gjyshi i tij i madh, Kemal Ali, zgjodhi anën e gabuar pas vitit 1920 dhe u vra nga kundërshtarët e tij – dhe që nga Brexit, MB nuk është më një lojtar i politikës së jashtme.

Tani është Franca ajo që është kampioni kryesor i Greqisë edhe pse Ministri Francez i Evropës, Clément Beaune, ka qortuar Qipron për bllokimin e veprimeve kundër Lukashenkos.

Macron dërgoi një fregatë detare franceze për të paralajmëruar Erdogan por BE mund të trajtojë vetëm një problem të politikës së jashtme në të njëjtën kohë dhe tani Bjellorusia merr të gjithë gjerësinë e bandës së Shërbimit të Veprimit të Jashtëm të BE ..

Angela Merkel pati një telefonatë konferencë me Erdogan dhe Presidentin e Këshillit të BE Charles Michel këtë javë dhe i tha Erdoganit të hynte në bisedime me Greqinë për të cilat Sulltani pranoi.

Askush nuk mban shumë shpresë për një afrim të ri Turqi-Greqi siç ndodhi gjatë epokës së ashtuquajtur “diplomaci të tërmeteve” iniciuar nga ministri i jashtëm i atëhershëm i Greqisë, George Papandreou, në 1998. Kjo çoi në lëvizje për të lejuar që Turqia të pranohej si kandidat për në BE. Si ministër i Evropës i Toni Bler në atë kohë Mbretëria e Bashkuar dhe shumë në të majtën e qendrës mbështetën kthimin e Turqisë në Evropë.

Por 20 vjet më vonë Erdogan e ka bërë të qartë se ai nuk ka interes për një Turqi Evropiane, por dëshiron një Turqi të Islamizuar Osmane që të mbizotërojë edhe një herë mbi rajonin Aegan. / Euroactiv

Eunews.al

Komente

avatar
  Ndiqe  
Me lajmëro për